Historia UDT

Spis treści

 

Dysproporcje pomiędzy uregulowaniami zawartymi w ustawie z 31 stycznia 1961 roku i potrzebami w zakresie dozoru technicznego spowodowały konieczność opracowania nowej ustawy o dozorze technicznym. Ustawa z dnia 19 listopada 1987 roku określiła dozór techniczny jako działania zmierzające do bezpiecznego funkcjonowania urządzeń technicznych, które mogą stwarzać zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego oraz mienia i środowiska, umożliwiła organizację polskiego dozoru technicznego na zasadach nie odbiegających od standardów obowiązujących w krajach gospodarczo rozwiniętych. 

Ustawa ta w sposób kompleksowy traktowała problematykę bezpieczeństwa urządzeń technicznych, obejmując wszystkie podmioty mające wpływ na bezpieczeństwo urządzeń, a więc projektujących, wytwarzających, eksploatujących i naprawiających oraz wszystkie etapy powstawania i życia urządzeń, tj. procesy:

  • projektowania
  • wytwarzania materiałów i elementów przeznaczonych do budowy urządzeń technicznych
  • wytwarzania urządzeń
  • obrotu urządzeniami technicznymi
  • eksploatacji i napraw urządzeń technicznych.

 

Dozorem technicznym objęto urządzenia techniczne stwarzające zagrożenie poprzez:

  • rozprężanie gazów znajdujących się pod ciśnieniem różnym od atmosferycznego;
  • wyzwolenie energii potencjalnej lub kinetycznej przy przemieszczaniu ludzi lub ładunków w ograniczonym zasięgu;
  • rozprzestrzenianie się materiałów niebezpiecznych o właściwościach trujących lub żrących w czasie ich magazynowania lub transportu w zbiornikach bezciśnieniowych.

 

Celem skrócenia drogi pomiędzy inspektoratami i użytkownikami urządzeń oraz biorąc pod uwagę różnorodną infrastrukturę kraju powiększono liczbę inspektoratów do 29-ciu.
Zorganizowano i wyposażono w nowoczesną aparaturę Centralne Laboratorium Dozoru Technicznego w Poznaniu, z oddziałem w Warszawie - stanowiące zaplecze badawczo-diagnostyczne dozoru w kraju.

Zmiana ustrojowa kraju stworzyła możliwość otwarcia się w kierunku państw Unii Europejskiej.